Bohoslužba Hradeckého a Českotěšínského sboru

Dnešní neděli 5. července 2026 se v našem sboru LECAV v Českém Těšíně uskutečnila tradiční společná bohoslužba Hradeckého a Českotěšínského sboru LECAV.

Srdečně děkujeme všem hostům, kteří mezi nás zavítali, a také oběma pastorům za přípravu a organizaci tohoto společného setkání. Společně jsme mohli znovu prožít radost ze vzájemného společenství a zakusit naši jednotu v těle Kristově, která přesahuje hranice jednotlivých sborů a připomíná nám, že jsme jednou Boží rodinou.

Velké poděkování patří také všem členům našeho sboru, kteří se podíleli na přípravě pohoštění, stejně jako naší varhanici za citlivý a důstojný hudební doprovod, jenž přispěl ke slavnostnímu průběhu bohoslužby.

Božím slovem nám posloužili kněží Rafał Bukowiecki a Jakub Retmaniak. Kázání nás vedlo k zamyšlení nad tím, že křesťanská víra nemá zůstávat pouze u naslouchání Božímu slovu, ale má se promítat do každodenního života, skutků lásky, služby a svědectví.

Jak připomíná apoštol Jakub:

„Podle slova však také jednejte, nebuďte jen posluchači – to byste klamali sami sebe!“ (Jakubův 1,22)

Boží slovo nám zároveň připomnělo velikost daru, který jsme v Kristu přijali. Nejsme pouze posluchači evangelia, ale skrze víru jsme přijati za Boží děti:

„Ale těm, kteří ho přijali, dal právo být Božími dětmi – všem těm, kdo věří v jeho jméno.“ (Jan 1,12)

Jako Boží děti a dědicové Božího království jsme povoláni nést radostnou zvěst všem lidem. Právě toto poslání zaznívá v prorockých slovech Izajáše:

„Duch Panovníka Hospodina je nade mnou. Hospodin mě pomazal k tomu, abych nesl radostnou zvěst pokorným, poslal mě obvázat rány zkroušených srdcem, vyhlásit zajatcům svobodu a vězňům propuštění, vyhlásit léto Hospodinovy přízně, den pomsty našeho Boha, potěšit všechny truchlící, pozvednout truchlící na Siónu, dát jim místo popela na hlavu čelenku, olej veselí místo truchlení, závoj chvály místo ducha beznaděje. Nazvou je ‚Stromy spravedlnosti‘ a ‚Sadba Hospodinova‘ k jeho oslavě.“ (Izajáš 61,1–3)

Na toto poselství navázalo také čtení z Druhého listu Korintským, které připomnělo, že službu evangelia vykonáváme z Boží milosti, nikoli z vlastní síly. Apoštol Pavel píše:

„Taková je služba, kterou jsme z Božího milosrdenství přijali, a proto se nevzdáváme. Odmítáme hanebné tajnůstkaření, vychytralé praktiky a překrucování Božího slova. Místo toho jasně říkáme pravdu před Bohem a každý, kdo má svědomí, to může sám uznat. Nehlásáme přece sami sebe, ale Ježíše Krista jakožto Pána, a pokud jde o nás, jsme vaši služebníci pro Ježíše. Tentýž Bůh, který řekl: ‚Ať ze tmy zazáří světlo!‘, zazářil v našich srdcích, aby nás osvítil poznáním Boží slávy ve tváři Ježíše Krista. Tento poklad však máme v hliněných nádobách, aby bylo zřejmé, že ta úžasná moc je Boží, a ne z nás.“ (2. Korintským 4,1–7)

Po skončení bohoslužby následovala zajímavá prezentace pastora Jakuba Retmaniaka o životě nejen křesťanů v Keni. Prostřednictvím osobních zkušeností přiblížil každodenní život tamních obyvatel, jejich víru, službu církve i radosti a výzvy, kterým čelí. Toto svědectví obohatilo společné setkání a bylo příležitostí k dalším rozhovorům při tradičním posezení u kávy a připraveného občerstvení.

Děkujeme našemu Pánu za dar společného společenství, za možnost svobodně naslouchat Jeho slovu, společně se modlit a sdílet radost z víry v pokojné atmosféře. Kéž nás dnešní bohoslužba povzbudí k tomu, abychom nebyli pouze posluchači Božího slova, ale věrnými svědky Ježíše Krista ve svém každodenním životě – ke cti a slávě našeho Pána.

Wspólne nabożeństwo w Czeskim Cieszynie – 5 lipca 2026 r.

W dzisiejszą niedzielę, 5 lipca 2026 roku, w naszej parafii LECAV w Czeskim Cieszynie odbyło się tradycyjne, wspólne nabożeństwo parafii Hradeckiej oraz Czeskocieszyńskiej.

Serdecznie dziękujemy wszystkim gościom za ich obecność, a duszpasterzom za zorganizowanie tego wspólnego spotkania. Był to dla nas czas doświadczania wzajemnej przynależności do Ciała Chrystusowego oraz budowania jedności, która łączy nas w wierze.

Słowa uznania kierujemy również do wszystkich parafian za przygotowanie poczęstunku oraz do naszej organistki za oprawę muzyczną, która nadała dzisiejszej uroczystości podniosły charakter.

Słowem Bożym usłużyli nam księża Rafał Bukowiecki oraz Jakub Retmaniak. Dzisiejsze kazanie stało się dla nas wezwaniem, abyśmy nie byli jedynie słuchaczami Słowa, ale byśmy głęboko zastanowili się nad naszym powołaniem i misją w dzisiejszym świecie. Zgodnie z nauką biblijną, wiara musi przejawiać się w czynie:

„Wprowadzajcie zaś słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami oszukującymi samych siebie.” (Jakuba 1,22)

Pamiętamy, że dzięki Słowu Bożemu przyjęliśmy największy możliwy dar – godność dzieci Bożych:

„Tym zaś, którzy Go przyjęli, dał moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego.” (Jana 1,12)

Jako dziedzice Bożych obietnic jesteśmy wezwani, by nieść światu Radosną Nowinę, tak jak słyszeliśmy w czytanym dziś tekście prorockim:

„Duch Wszechmocnego Pana nade mną, gdyż Pan namaścił mnie, abym zwiastował dobrą nowinę ubogim, posłał mnie, abym opatrzył te serca, które są złamane, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, a więźniom otworzenie oczu; abym ogłosił rok łaski Pana i dzień pomsty naszego Boga; abym pocieszył wszystkich płaczących; abym dał płaczącym nad Syjonem zawój zamiast popiołu, olejek radości zamiast szaty żałobnej, pieśń pochwalną zamiast ducha zwątpienia. I będą ich zwać dębami sprawiedliwości, szczepem Pana ku jego wsławieniu.” (Izajasza 61,1–3)

Uzupełnieniem tego poselstwa był tekst z Drugiego Listu do Koryntian, przypominający o pokorze w służbie i o źródle naszej siły:

„Dlatego, pełniąc tę służbę z miłosierdzia, którego doznaliśmy, nie upadamy na duchu. Odrzuciliśmy to, co wstydliwe i ukryte, nie postępujemy przebiegle ani nie fałszujemy słowa Bożego, lecz przez jawne głoszenie prawdy przedstawiamy siebie sumieniu każdego człowieka wobec Boga. Nie głosimy bowiem samych siebie, lecz Chrystusa Jezusa jako Pana, nas samych zaś jako sługi wasze dla Jezusa. Bo Bóg, który powiedział: Z ciemności niech rozbłyśnie światłość, rozbłysnął w naszych sercach, by nas oświecić poznaniem chwały Bożej na obliczu Chrystusa. Mamy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby się okazało, że ta nadmierna moc jest z Boga, a nie z nas.” (2 Kor. 4,1–2; 5–7)

Po nabożeństwie mieliśmy okazję wysłuchać krótkiej, lecz niezwykle ciekawej prezentacji ks. Jakuba Retmaniaka na temat życia chrześcijan w Kenii. To świadectwo misyjne umiliło nam czas spędzony na wspólnym spotkaniu przy kawie, otwierając nasze serca na potrzeby braci i sióstr w odległych zakątkach świata.

Dziękujemy naszemu Panu, Jezusowi Chrystusowi, za to, że w pokoju i radości możemy dzielić się wiarą, budować wspólnotę i razem wzrastać w Jego łasce. Niech to spotkanie wyda owoce w naszym codziennym chrześcijańskim życiu.